อ่านดูเเล้วหนุกดีเลยเอามาลงงับ

ภาคที่1 Davil Of The king

บทนำ...

มิดการ์ดอาณาจักรอันสมบูรณ์เต็มไปด้วยไม้พรรณธรรมชาติที่สมบูรณ ์ทั่วทุก ทิศ และสัตว์ป่า(Monster)หลายหลากชนิด...

และแล้ววันล่มสลายก็มาถึง เมื่อ Baphomet อสูรกายร่างยักษ์ ที่มีรูปร่างเหมือนเเพะ ได้เริ่มแผนการทำลายเมืองหลวงของอาณาจักรนี้

ณ.อาณาจักรอันห่างไกล ดินแดนที่เต็มไปด้วยพุ่มไม้เขียวขจี และยังเต็มไปด้วยเหล่าพราน ซึ่งมารวมตัวอยู่ในหมู่บ้านนักธนู ดินแดนแห่งนั้นมีนามว่า Payon...

ชายหนุ่มผู้หนึ่ง ดวงตาสีแดงดั่งนรกโลกันต์ ผมสีดำยาวถึงกลางหลัง ร่างสูงประมาณ182 คลุมกายด้วยเสื้อของเหล่าพรานนักล่า Hunter

เขาเฝ้ามองการทำลายเมืองหลวงแห่งอาณาจักรมิดการ์ด พรอนเทร่าจากดินแดนที่ห่างไกลนั้น เคียวหนึ่งอันกับกองกำลังเป็นพันๆคนได้สู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย มีเสียงระเบิดดังเป็นระยะๆ

"ไงเดวิล แกนเกอร์ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้รึ"เสียงชายหนุ่มผู้หนึ่งดังมาจากทางด้านหลัง เขา ชายผู้ที่มีรูปร่างอ่อนไหว ผมสีขาวชี้ฟ้า และดวงตาสีครามดั่งทะเล มาในชุดของนักฆ่าAssasin

"มีอะไรรึทอรเรอร์"เขาตอบกลับพลางกระโดดลงมาจากต้นไม้อันสูงใหญ ่นั้น

"ข้ามีอะไรจะวานเจ้าหน่อยน่ะ..."ขายผู้อยู่ในชุดของนักฆ่ากล่าว

"มี ???อะไรให้ข้าช่วยรึรึ"เดวิลถามนักฆ่าผู้นั้น

"เจ้า...ช่วยร่วมเกินทางกับข้าไปปราบปรามเจ้าแพะที่กำลังฮึกเหิม ฆ่าฟันผู้คนอยู่ในขณะนี้จะได้รึไม่" ชายหนุ่มผู้นั้นเริ่มทำสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น

"จะไปปราบเจ้าแพะนั่น ที่มีพลังมหาศาลที่กำลังทำลายเมืองหลวงอันใหญ่โตนั้นอยู่รึ !!!" เขาพูดพรางชี้ไปที่บาโฟเมท ซึ่งกำลังไล่ฟันผู้คนในเมืองและตึกราบ้านช่อง มันไม่เว้นแม้นแต่โบสถ์ ศักดิ์สิทธิ์ของพรอนเทร่า ซึ่งมีอดีตอันยาวนาน และอีกอย่าง ยังเป็นแหล่งฝังศพของกษัตริย์องค์ก่อนๆอีกด้วย

"ใช่แล้วล่ะ ข้ากลัวว่า พลังของมันจะมหาศาลยิงกว่าเดิม ดุเหมือนการพัฒนาของมันเป็นไปได้เร็วมากเสียด้วย"ทอรเรอร์เอ่ยกับเดวิล ซึ่งมองแพะตนนั้นทำลายตึก 3 ตึกด้วยการฟันเพียงคราเดียวอยู่

"ข้าอาจจะช่วยอะไรเจ้าไม่ได้เลยก็ได้นะ แต่อย่างน้อยๆก็ขอทำเพื่ออาณาจักรแห่งนี้สักครั้งแล้วกัน ถึงแม้นมันจะหนักหนาอย่างไร ถึงแม้นจะลำบากแค่ไหน ข้าก็ขอใช้กำลังของข้า ปลิดชีวีมันเอง ข้าตกลงจะเดินทางไปกับเจ้า"เขาเอ่ยตอบทอรเรอร์

"ถ้าอย่างนั้นจะรอช้าอยู่ไย พวกเรารีบไปกันเถอะ" นักฆ่าตนนั้นเอ่ย

ตูม!!! เกิดเสียงดังกึกก้องไปทั่วอาณาจักร ปราสาทอันใหญ่โต ทำจากแร่ที่ต่อกรโจมตีได้ดีที่สุดทีรูเนี่ยม พังทลายลงมาจากการฟันของเจ้าแพะนั่น

"ด้วยเวลาเพียง 90 วินาที มันยังสามารถทำลายเมืองใหญ่ได้ขนาดนี้ ฮึๆ ดูเหมือนพวกเราจะไปรนหาตายชัดๆ"เขากล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากบริเวณนั้น ไปยังเมืองแห่งท่า อัลเบอร์ต้า

ตอนที่1 เรือผีสิง ดินแดนอันล่มสลาย...

ณ.เมืองอัลเบอร์ต้า เวลา12.58น. 5/1/12

"โอ้โห เมืองนี้ยังสงบร่มเย็นอยู่เลยนะนี่ ทั้งๆที่เมืองหลวงพึ่งถูกทำลายไปแท้ๆ ฮะๆๆ" ทอเรอร์เอ่ย สายตากวาดส่องไปทั่วบริเวณ มีร้านค้าและพ่อค้าเร่อยู่มากมาย ขายสิ่งของสรรพสิ่งอยู่เกลื่อนกลาด

"อ้าว ! ท่านทอเรอร์ รีบมาเร็วเข้า เรือจะออกแล้วนะนั่น" เดวิลรีบฉุดทอเรอร์ซึ่งยืนมองรอบๆเมืองอยู่อย่างตะลึงกับการที่ มีพ่อค้าแม่ขายอยู่เต็มไปหมด

เวลา18.53น. 5/1/12 เรือผีสิง

เดวิลเดินลงจากเรืออย่าง งง งง แทนที่จะอยู่ ณ. เมือง อิสลูด แต่ดันมาอยู่ที่เรือผีสิงเสียนี่

"เอาล่ะครับ เรามีเวลาให้พวกท่านๆ 3 ชั่วโมงที่จะเดินเที่ยวอยู่บริเวณนี้นะครับ ขอให้เดินทางอย่างสวัสดิภาพนะคร๊าบ "กะลาสีเอ่ย ทำให้เดวิลเริ่มมีสีหน้างุน งง อีกครั้ง

"นี่เที่ยวเรือไปอิสลูดไม่ใช่รึครับ"เดวิลถามกะลาสีพลางเกาหัว

"ผิดแล้วมั๊งครับ เที่ยวเรือไปอิสลูดนั้น อยู่ห่างจากเที่ยวเรือมาที่นี่นะครับ สงสัยท่านขึ้นผิดแล้วล่ะครับ" กะลาสีตอบกลับ

"ไหนๆท่านก็มาแล้วนะครับ ลองเดินเที่ยวชมดูก่อนสิครับ ท่าทางในเรือร่มที่อยู่ห่างออกไป100เมตรนี้ มีกัปตันผีสิงที่คอยบังคับเรืออยู่ด้วย~~~ฉอด~~~"กะลาสีสาธยายไปเกี่ยวกับที่แห่งนี้มากมายจนเดวิลและทอเรอร์ทนไม่ไหว ปลีตัวจากผู้คนจำนวนหนึ่งซึ่งกำลังฟังกะลาสีพูดอยู่

"ไอ้กะลาสีคนนั้นมันพูดมากจริงๆน้า แต่ไหงเรือโทรมๆแบบนี้ยังมีคนมาอีกน้า~~ไม่เข้าใจเลยเรา- -" "เดวิล กล่าวอย่างงุนงง

"ฮะๆ ข้าก็ไม่รู้นะ แต่ ลองลงไปเยี่ยมดูไหมล่ะ ท่าทางเรือนี้ต่อไปอาจไปทำความเดือนร้อนแก่เมืองได้นา~~" ทอเรอร ์เอ่ยทำสีหน้ากังวล

"ก็ดีแฮะ ไม่ได้ง้างลูกดอกเงินนานแล้วด้วย ฮะๆ" เขาเดินนำทอเรอร์เดินเข้าไปในเรือ ซึ่งมันเหมือนจะถูกยกขึ้นมาให้อยู่ในสภาพลอยน้ำได้ปกติ แต่ ท่าทางเรือนี้จะผุพังอยู่เอาการ

เวลา19.02น. ภายในเรือ

"ง่ะ ? ไหงมันโทรมขนาดนี้นี่ เรือเนี่ย "เดวิลเดินไปเรื่อยๆ มองไปรอบๆ ตัวเรือผุพัง มีราขึ้นอยู่รอบๆ มีกุเกีย สัตว์ที่รูปร่างแปลกประหลาด วิ่งวุ่นกินราที่ขึ้นอยู่ยั่วเยี้ยเต็มไปหมด

"ฮะๆ เราลงดิ่งไปชั้นล่างดูไหมล่า สงสัยห้องกัปตันมันคงอยู่ชั้นล่างล่ะ" ทอร์เรอร์ ชี้ไปยังบันไดซึ่งทอดไปยังชั้นข้างล่าง มันมืดสนิท แต่ก็ยังมีคนเดินลงไปอย่างไม่ขาดสาย

ชั้น2ของเรือ เวลา19.15น.

"ว้า~เงียบแฮะ" เดวิลเอ่ย แต่ยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นหีบสีทองประดับประดาด้วยเพชรพลอยวางอยู่ข้างหน้าเขา เขาเดินเข้าไปใกล้ๆมันอย่างช้าๆ เมื่อเขาคุกเข่าลงเพื่อจะเปิดดูหีบนั้นกับแง้มออกมานิดนึง พร้อมกับกระโดดกัด เดวิลซึ่งจ้องมันอยู่

"แว๊ก~!!!!!!" เขาตกใจ ผงะตัวออกมาอย่างทันท่วงที

"เกือบแล้วๆ" เดวิลเอ่ยพร้อมหยิบธนูประจำกายของเขา Hunter Bow ขึ้นมา

"Sonic Blow !!!!!"เสียงเข้มๆดังมาจากข้างหลังหีบใบนั้น เผยร่าง Assasin ทอเรอร์ขึ้นมา คาร์ต้าของเขาฟันไปที่ตัวของหีบใบนั้นอย่างรวดเร็ว ทำให้หีบใบนั้นกระจายแตกออกและปลิวไป

"มิมิก หีบเดินได้ ปากของมันสามารถฆ่าคนได้ด้วยการกัดครั้งเดียว ระวังตัวหน่อยสิดาร์ค"ทอเรอร์กล่าวเตือนก่อนจะเดินนำดาร์คไป

"แหะๆ ก็ได้ๆ" ดาร์คหัวเราะแห้งๆก่อนเดินตามไป

"เจอประตูแล้ว" ทอเรอร์กล่าว ข้างหน้าเผยบานประตู ซึ่งมีรูปหมวกของกะลาสีอยู่ และดูเหมือนว่ามันจะเป็นห้องกัปตันเสียด้วย

ขณะที่ ทอเรอร์เดินเข้าไปใกล้นั้น เผยร่างซามูไรใส่กิโมโนขึ้นมา ดายเรียวยาวมุรามาสะถูกฟันใส่ทอเรอร์แต่เขากระโดดหลบได้อย่างหวุดหวิด

"ทักษะ คล๊อกกิ้งรึนี่ วิชาของเหล่านักฆ่า มันใช้ได้ด้วยสิ ช่างเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวเสียจริง" ทอเรอร์เอ่ยพร้อมพุ่งตัว เข้าไป แต่ดาบนั้นถูกตวัดขึ้นอย่างรวดเร็ว มันสามารถจับจังหวะของทอเรอร์ได้อย่างง่ายดาย

"Double Stafe!!!!! " ลูกธนู 2 ดอกผ่านทอเรอร์ไป ปักที่ร่างของซามูไรตนนั้น ล้มลงและสลายไป

"ยากตรงไหนล่ะนั่นท่าน ดูเหมือนมันง่ายนิดเดียวเอง " เดวิล กล่าวเย้ยทอเรอร์ซึ่งยืนอึ้งอยู่

"..." ทอเรอร์ไม่พูดอะไรพร้อมเปิดประตูเข้า ไปข้าในเป็นทางลาดยาวมีร่างของอัศวินตนหนึ่ง ถูกซัดกระเด็นมา ทอเรอร์ก้มตัวหลบ ร่างอัศวินตนนั้นนอนกระอักเลือดอยู่

"อารายนี่ " เดวิล กล่าวก่อนจะเดินไปดูร่างอัศวินตนนั้น

"แผลลึกมาเลยนะนี่ ทอเรอร์ เรารีบไปกันเถอะ " เดวิลเอ่ย ก่อนจะวางไวท์ Potionไว้ข้างๆอัศวินตนนั้นขวดหนึ่ง

"ก็ดี " ทอเรอร์ตอบก่อนวิ่งนำเข้าไป

ห้องกัปตัน เวลา19.38น.

กัปตันเรือปีศาจยืนสง่าอยู่ ในห้องนั้นเต็มไปด้วยร่างของสรรพอาชีพนับร้อย นอนเรียงรายอยู่ เหลือเพียงนักบวชตนหนึ่งเท่านั้น

ลูกธนูบินจากมือเดวิลไป 1 ดอก แต่กัปตันเรือผีตนนั้น ปัดออกไปอย่างง่ายดาย ทำให้ร่างกัปตันพุ่งมาที่ดาร์ค อย่างรวดเร็ว

" Water Ball !!!!"กัปตันเรือกล่าว พร้อมกับเรียกน้ำขึ้นมาจากใต้ท้องเรือ รวมเป็นน้ำขนาดใหญ่ พุ่งใส่เดวิล

"เสียใจด้วย ลูกธนูดูดเวทย์มนต์ Arrow Drain Magic"เดวิล กล่าวก่อนจะยิงลูกธนูของเขาออกไป ลูกธนูเสียบทะลุลูกบอลขนาดยักษ์นั้นก่อนจะดูดมันเข้าไปในลูกธนู ของเดวิล และพุ่งตรงไปยังร่างกัปตันผีนั้นทันที

"อ๊อค!!!!!!! "กับตันผีเอ่ย ร่างของมันถูกลูกธนูนั้นกระทบร่าง กระเด็นออกไป

"Sonic Blow !!!!! "ร่างของทอเรอร์โผล่ตรงหน้ามันพร้อมกับใช้คาร์ต้าของเขาฟัน ออกไป ร่างของกัปตันผีตนนั้น ถูกซัดกระเด็นจนติดกำแพงไปเลย

"ปิดฉากล่ะ Double Stafe!!!!! " เดวิล เอ่ย ลูกธนู 2 ดอกถูกปักเข้าที่ร่างของมัน ร่างนั้นสลายไปทันที

จบตอนที่1

ตอนที่2 พบผู้เป็นพ่อ The Ganger

" อ้า~~~!!!!! " สิ้นเสียงร่างของ Drake สลายไป เป็นฝุ่นควันปลิวหายไป...

"ขอบคุณพวกท่านมาก... " เสียงนักบวชผู้รอดชีวิตเอ่ยขึ้น พลางเดินมาใกล้ๆเดวิล

"ไม่เป็นไรครับ เรื่องแค่นี้เอง ฮะๆๆๆ " เดวิล กล่าวมือเกาหัวเล็กๆ

"อิๆ ยังไงก็ขอบคุณมากครับ แต่พวกท่านมาทำอะไรที่นี่ละครับ " นักบวชผู้นั้นถาม อีกมือถือ บลูแจมสโตนชุบชีวิตผู้คนที่สละไปกับเจ้าโจรสลัดผีสิง

"พอดี...พวกเรา...ขึ้นเรือผิดลำน่ะครับ เหอๆๆๆ " ทอเรอร์ตอบสายตามองกวาดไปรอบๆเรือกัปตัน

"อย่างนั้นเหรอครับ แล้วพวกท่านจะไปไหนกันล่ะครับ " นักบวชถาม พลางหยิบ แจมสโตนก้อนสุดท้ายของเขาขึ้นมา

"พรอนเทร่า " เดวิลเอ่ยขึ้น

"อย่างนั้นก็ไปด้วยกันก็ได้นะครับ เป้าหมายของผมคือพรอนเทร่า แต่ก่อนจะไปที่นั้น ผมคงต้องไปซื้อ แจมสโตนที่ กิฟเฟ่น ก่อนน่ะซิ พวกท่านจะไปกับผมไหมครับ ดูเหมือนมันจะยังมีปีศาจอยู่อีก2ตนนา " นักบวชผู้นั้นวางแจมสโตนไว้ที่พื้น

"อย่างนั้นก็ได้ " เดวิลตอบ

" Warp Portal !!!!!! ส่งพวกเราไปยัง กิฟเฟ่นเนีย ด้วยเถิด " กล่าวจบแจมสโตนก้อนนั้นก็แตกออกเกิดเป็นปะตูมิติเชื่อมกับสถานที่อีกแห่ง จากนั้นทั้ง 3 ก็หายไปกับ Warpนั่น...

เมือง กิฟเฟ่น 20.15น.

ทั้ง 3 ยืนอยู่หน้า ดันเจี้ยน ที่ๆเต็มไปด้วยปีศาจร้าย

"ok ครับ พวกท่านสามารถไปเจอปีศาจอีก 2 ตนได้โดยเดินเข้าไปในนั้นนะครับ แล้วโชคดี พรุ่งนี้เจอกันตรงนี้8 โมงเช้าครับ " กล่าวจบ พรีส หนุ่มก็เดินจากไปทางทิศตะวันตก

"พวกเราไปกันเถอะ " ทอเรอร์เอ่ยเดินนำเข้าไป

ชั้น 1 ของ กิฟเฟ่นเนีย ดันเจี้ยนเต็มไปด้วยเห็ดพิษสีม่วงและแมลงวันสีแดงนาม Poison Spore และ Hunter Fly ทั้ง 2 เดินหน่ายๆผ่านไป ไม่มีความรู้สึกกลัวเลยซักนิด

ชั้น 2 กิฟเฟ่นเนีย ดันเจี้ยน เวลา20.30น.

ทั้ง 2 เมื่อเดินลงมาถึงชั้น 2 ก็มองเห็นร่างของปีศาจใส่ผ้าคลุมสีดำคลุมสีแดงอยู่ด้านใน ปีศาจนาม แดร๊กคูร่า ยืนคอยพวกเขาทั้ง2อยู่แล้ว

"โฮ่ๆๆๆ กว่าจะมานะ บุตรดอปเพล " ปีศาจตนนั้นกล่าว สายตามองร่างของเดวิล ซึ่งยืนอยู่เฉยๆไม่มีการขยับเขยื้อนใดๆ

"อย่างนั้นรึ เจ้าแดร๊กคูร่า อุตส่าห์มาคอยเลยนะ " เดวิลเอ่ยขึ้น พลางหยิบธนูของเขาขึ้นมา

แดร๊กคูร่าไม่รอช้าพุ่งตัวไปพลางใช้เล็บของมันข่วนไปที่เดวิล แต่มันก็ช้าไปมาก เดวิลยิงศรไปที่แดร๊กคูร่า1 ดอก มันปัดออกไป และพุ่งตัวไปหาเดวิลอีกที

"Sonic Blow !!!!!! " เสียงอันกระหายเลือดดังมาจากด้านหลังแดร๊กคูร่า หลังจากสิ้นเสียง คาร์ต้าของทอร์เรอร์เปื้อนเลือดของแดร๊กคูร่าอยู่เต็ม

"แก!!!!!!!!!!!!!!! " แดร๊กคูร่าเอ่ยขึ้นอย่างเคียดแค้นหันหลังไปจู่โจมทอร์เรอร์ ทำให้เป็นโอกาสที่เดวิลจะโจมตีแดร๊กคูร่าให้สลายสิ้น

"Double Stafe !!!!!!!!! "เดวิลเอ่ยขึ้น ธนู2ดอกปักไปที่หลังของแดร๊กคูร่า ร่างของปีศาจตนนั้นสลายสิ้นไปทันที 

"โฮะๆๆ ง่ายดีแฮะ " ทอเรอร์เอ่ยขึ้น แต่ทันใดนั้น ร่างของเขาก็โดนดาบฟันเข้าไปกลางหลังจังๆ สลบเหมือดไปทันที

"ดอปเพล " คำพูดสุดท้ายของทอเรอร์ ทำให้เดวิลสะดุ้ง ร่างวิญญาณบิดาตนมายืนอยู่ข้างหน้าเขาแล้ว

"ฮึๆๆๆๆ " เสียงหัวเราะขรึมๆดังขึ้นแววตาปีศาจจ้องมองไปยังเดวิล

"ท่านพ่อ..." เดวิลหยิบธนูเงินของเขาขึ้นมา แต่ก่อนที่เขาจะยิงนั้นร่างของดอปเพลก็พุ่งเข้ามาง้างดาบฟันทันที

เดวิลเอี้ยวตัวหลบได้เฉียบพลัน พลางยิงศรเงินไปแต่ดาบของดอปเพลก็ปัดออกไปได้อย่างง่ายดาย

"ฮ่าๆๆๆๆๆ !!!! " มันหัวเราะดังขึ้น ร่างของมันพุ่งตัวเร็วขึ้นกว่าเดิม ปลายดาบเกิดเป็นจุดรวมประกายไฟขึ้น

"Magnum Break !!!!!!"เสียงดอปเพลเอ่ยขึ้น ทำให้เดวิล ต้องกระโดดหลบพลัน แรงระเบิดของการโจมตีทำให้เกิดควันคลุ้งไปทั่วบริเวณ

"จบกัน !!! " เดวิลเอ่ยขึ้นเมื่อควันล้อมรอบตัวเขา แต่ไม่ทันตั้งตัว ดาบก็พุ่งเข้ามาแล้ว เดวิลรู้ทันจึงใช้ธนูมาป้องไว้

"หวิดตายแล้ว " เขาเค้นเสียงพลางกระโดดออกห่างบิดาของเขา

"ตายซะ"ดอปเพลตะโกนออกมา ดาบถูกโยนออกไปยังเดวิล

"ทำลายดาบบบบบบบบบบบบบบ"เสียงของทอร์รอร์แว่วออกมา เดวิลง้างศรของเขา ยิงธนูออกไงดาบที่บินมาใกล้ หยุดชะงักไป ร่างของดาบเปลี่ยนไป มันมีตา1ดวงเผยขึ้นมาตรงกลางของดาบและปากมีฟันซี่ใหญ่และแหลมคม เผยขึ้นมา ดาบนั้นหยุดลง

"Tirfing"เดวิลมองดาบนั้นอย่างตกใจ ลูกธนูของเขาถูกยิงออกไปอีก2ดอกแต่ปากของดาบนั้น กัดจนมันหักสลายออกไปหมด

"แฮ่ๆ"เสียงขู่ของดาบดังขึ้น ทำให้เดวิลต้องตั้งท่าตั้งรับไว้

"จุดอ่อนเจ้านี่อยู่ตรงไหนกัน"เดวิลสบถออกมา

"ดวงตา..."เสียงหลอนๆดังขึ้น ดอปเพลแกนเกอร์

ครั้งนี้เดวิลหยิบลูกธนูออกมา1ดอก ใช้สายตาเล็งไปยังดวงตาของมัน ไม่นานนัก ดาบนั้นก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มือของเดวิลยั่งนิ่งอยู่ เมื่อดาบนั้นมาใกล้เดวิลก็ง้างลูกธนูจนสุดแขน จนมันเข้ามาประชิดตัว มันกัดไปที่ขาของเดวิล ทำให้เดวิลใช้ธนูยิงไปที่ตาของมันได้อย่างแม่นยำ ร่างของดาบนั้นถอย**งอกไป ก่อนจะสลายเป็นผุยผง...

ร่างของดอปเพลซึ่งยืนอยู่เฉยๆนาน ก็ทรุดตัวลงกระอักเลือดสีดำออกมา

"พ่อ"เดวิลเอ่ยขึ้น เขาวิ่งไปหาดอปเพลทันที

จบตอนที่2

ตอนที่3 วิญญาสถิตในกิฟเฟ่น บิดาผู้หวังดี

กายที่เป็นวิญญาณสีม่วง เลือดสีดำสดถูกกระอักออกมาจากปาก มืนหนึ่งกำศีรษะอีกมือหนึ่งใช้ยันพื้น สายตาสีสีดำแหงนมองไปยังร่างของลูกตน

"เดวิล"ดอปเพลเอ่ยสั้นๆ กายามิมีแรงแม้นทำอะไรอีกแล้ว

"พ่อข้า มิเป็นไรใช่ไหม"เดวิลวิ่งไปดูอาการของบิดาตนน้ำตาไหลริน เขามิได้เจอบิดาตนหลายคราแล้ว

"อ๊อค เดวิล"ร่างนักฆ่าพยุงกายขึ้น เดินมาใกล้ๆเดวิล พร้อมนั่งลงข้างๆเขาสายตาของบิดากับลูกยังจ้องกันมิขาดดวงตาสีแ ดงต้องสาบปะทะกับดวงตาสีดำกายวิญญาณ

"มีคำถามไหม"ดอปเพลพยุงตัวนั่งลง เอ่ยถามดอปเพลอย่างมิทันตั้งตัว

"ผมมีหลายร้อยล้านคำถามที่อยากถามครับครับ ขอเริ่มจาก... "

"ทำไมข้าถึงกลายเป็นวิญญาณรึ เจ้ารู้จัก Tirfing แล้วซินะ ถ้างั้นก็ไม่ขออธิบายให้มากความ ใครๆก็รู้ว่ามันเป็นดาบดูดกลืนวิญญาณ ผู้ใช้จะถูกดูดวิญญาณไปทีละนิดจนสิ้นชีวิตไปในที่สุด ทั้งๆที่ข้ารู้ แต่ข้าก็ยังคงใช้มัน มันคือดาบที่แข็งแกร่งที่สุดที่มีอยู่ในตอนนั้น แต่ไม่นึกเลยว่า ข้าใช้มันได้เพียงครึ่งชั่วโมง ข้าก็สิ้นชีวิตเสียแล้ว ฮึๆ น่าเสียดายจริง แต่ พอข้าตายแล้วมันยังไม่พอใจ ใช้วิญญาณของข้าล่าฟันผู้คน จนถูกแม่ทัพของพรอนเทร่าจับตัวได้ ผนึกไว้ใต้กิฟเฟ่นนี้แหละ วิญญาณข้า ถึงแม้นดาบนั้นจะสลายไป แต่ถ้าข้าไม่ได้ทำเพื่อมิดการ์คละก็ไม่ไปสงบแน่นอน"ดอปเพลตัดบท ของเดวิลพร้อมกับเทศซะยาวแต่มันทำให้เดวิลเข้าใจความเป็นมา

"อ้อ อย่างนั้นเอง"เดวิลร้องอ๋อทันทีที่ได้ยินเรื่องราว

"ตอนนี้ ยังเหลืออีก2มารที่ต้องกำจัดให้สิ้น บาโฟเมต อสูรแพะและ ดาร์คลอร์ด เจ้าแห่งปีศาจมืด ถ้าให้ข้าแนะนำ ไปประชันดาร์คลอร์ดก่อนดีกว่า"สิ้นเสียงดอปเพล ทอเรอร์และเดวิลพยักหน้า เดินทัพตรงไปยังกลาสแฮมทันที ครั้งนี้มีดอปเพลเพิ่มขึ้นไปอีก1คน

กลาสแฮม แง่มๆ6/1/12 เวลา20.35น.

ทั้ง3เมื่อเดินมาถึงกลาสแฮมก็เป็นเวลาค่ำแล้ว วันนี้ดวงจันทร์เต็มดวงแต่ไม่มีแม้นวี่แววพวกปีศาจ ดูเหมือนว่าพวกมันจะหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนซักแห่งเป็นแน่

"ตามมา"ดอปเพลเอ่ยพลางเดินนำกลุ่มพวกเขาเดินคดเคี้ยวเลี้ยวโค้ง แต่ไร้อุปสรรคจนถึงปราสาทกลางเมืองกลาสแฮม ทั้งราและแมลงต่างเกาะอยู่เต็มไปหมด ประตูทางเข้าก็ถูกเปิดอยู่ ส่งกลิ่นเหม็นฟุ้งออกมามากมาย

"โห เหมือนโรงเก็บศพเลยแฮะ"ทอเรอร์สบถ แต่พวกเขายังไม่รู้ว่าข้าในจะมีอะไรต่อไป

"เข้าไปกันเถอะ"ดอปเพลเดินนำอีกครั้ง เข้าไปยังปราสาทใหญ่นั้นทันที ข้างในมืดสนิทมิเห็นอะไรเลย แต่พวกกลิ่นเหม็นตุๆนี่ซิไม่รู้มาจากไหนนักหนา และยิ่งทวีมากยิ่งขึ้นจนทอเรอร์ต้องเอาผ้ามาปิดปากและจมูกเอาไว ้ เดวิลก็ทำตามเขาเช่นกัน แต่ดอปเพลไม่ยังเดินนำต่อไป

"เตรียมพร้อมรับมือ ผีสีเขียว Ghoul"ดอปเพลหยุดเดินกำหมัดแน่น เกิดแสงสว่างขึ้นมาที่มือเขา แม้นเป็นวิญญาณแต่เขาก็มิกลัวแสงเลย แสงสว่างจ้าเผยโฉมหน้าซอมบี้สีเขียว พวกมันมิรอช้าโถมกระหน่ำโจมตีทั้ง3ทันที

"กระจอก แฟรซชิ่ง ทันเดอร์"สิ้นเสียงเกิดสายฟ้าผ่าร่างของผีสีเขียวนับร้อยจนหมดใ นคราเดียว ทั้งเดวิลและทอเรอร์ต่างมิได้ทำอะไรเลย

"ไปต่อ"ดอปเพลเอ่ยเดินนำเข้าไปยังชั้น2ของปราสาท

ชั่น2แม้นแสงสว่างจ้าแต่กลางห้องเผนโฉมหน้าดาร์คลอร์ดและสหายสน ิดดาร์คอิลลัทชั่นยืนเคียงข้าง กายาดาร์คลอร์ด มีกลิ่นไอชั่วร้ายแฝงเต็มและมากกว่าลูกน้องคนสนิทมันเสียด้วยอีก ผ้าคลุมของมันทั้ง2โบกสะบัด ในมือฉายแสงเวทย์กราดใส่ทั้ง 3 อย่างรวดเร็ว

"Magic Stop"ดอปเพลกล่าวออกมา เวทย์ของจอมเวทย์มืดหยุดลงและย้อนกลับไปหามัน เกิดระเบิดดังสนั่น ควันฟุ้งทั่ว ไม่นานนักควันก็จาง เผยร่า2ร่างยังยืนเฉยมิมีรอยขีดข่วนใดๆ

"เดวิล ทอเรอร์ นายไปจัดการดาร์ค อิลลัทชั่น ดาร์คลอร์ดให้ข้าเอง"ดอปเพลสั่ง กายพุ่งไปยังดาร์คลอร์ดทันที

"ปราบข้ารึ เหลวไหล"ดาร์คลอร์ดเย้ย ปล่อยเวทย์ออกไปไม่ยั้ง ดอปเพลใช้ความเร็วตนหลบได้ทั้งหมด เนื่องจากกายไม่มีดาบจึงใช้หมัดต่อยไปที่หน้าดาร์คลอร์ดซึ่งคลุมด้วยโคลงกระดูกหนาสุดๆ แต่กลับไม่สะท้านแถมดอปเพลยังโดนใช้มือปัดกระเด็นออกมาอีก

"พลังแข็งแกร่งมาก เดวิลระวังด้วย"ปากตะโกนเตือนเดวิลแต่ร่างตนกลับโดนเวทย์แบบไม่ ยั้ง

"พ่อก็ระวังแล้วกัน"เดวิลกระโดดหลบการโจมตีของดาร์คอัลลิทชั่น พร้อมยิงธนูสวนทันที ดาร์คอิลลัทชั่นโดนลูกธนูไปจังๆที่หัวทะลุออกไปด้านหลัง กายล้มลงสิ้นสลายทันที

"อ๊าคคค" ร่างดอปเพลโดนซัดกระเด็นออกไปด้วยเวทย์ Dark Stike สายตาสีแดงของมันเปลี่ยนเป้ามาที่เดวิลทันที

"ตายยยยยยยยยยยย"ร่างใหญ่ยักษ์ที่มีไสยเวทย์อยู่ใต้เท้าทำให้ลอ ยได้นั้น พุ่งอย่างรวดเร็วไปที่เดวิลทันใด

"เสร็จข้า Speed Sonic"ร่างทอเรอร์ซึ่งซ่อนอยู่ใกล้ๆเดวิลโผล่ออกมา ปราดพุ่งตัวไปยังดาร์คลอร์ดทั้งๆที่มันยังไม่ได้ตั้งตัว คาร์ต้าถูกฟันอย่างเร็วรวม20กว่าครั้ง ผ้าคลุมดาร์คลอร์ดขาดสะบั้น แต่กายามันกลับไม่สะท้าน

"แกสิเสร็จ"มันกล่าวจบใช้หลังมือตบไปที่ทอเรอร์ปลิวติดกำแพงสลบ ไป

"เหลือแกคนเดียวแล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"เสียงหัวเราะดังลั่นดาร์คลอร์ดมิรอช้า ปราดเวทย์หลายสายไปที่เดวิลทันที

"Arrow Drain Magic"ลูกธนูเดวิลถูกยิงไป1ดอก มันสวนกับพลังเวทย์ของดาร์คลอร์ด แต่มันมิได้ผ่านเฉยๆมันยังดูดเวทย์ของดาร์คลอร์ดไปจนหมดอีกด้วย ลูกธนูปราดตรงไปที่ดาร์คลอร์ด ทะลุกายมัน เนื่องจากพลังเวทย์ที่มีอยู่เหลือหลายนั้นเอง

"แก ข้าไม่ตายง่ายๆแน่นอน อาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"มือทะสองของมันยังทุรนทุรายไม่ ยอมหยุดสายเวทย์ออกมาจากมือมันมิหยุดยั้ง ทำลายเพดานกำแพงพังไปหลายจุด

"สลายไปซะ Double Stafe"ลูกธนูปราดส่องทะลุกายดาร์คลอร์ดไป2ดอก ร่างมันกลายเป็นควันมลายหายสิ้นไป

"จบกัน จะถล่มแล้วสิ"หินจากเพดานหล่นลงมาเป็นระยะ กำแพงก็ทรุดลงมาเรื่อยๆ แต่ร่างของทอเรอร์อยู่**งเดวิลออกไป

"ตูม !!!! ทอเรอร์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"เดวิลตะโกนดังลั่นเมื่อก้อนหินขนาดใหญ่หล่นลงมาทับกายทอเรอร์หายไปมิด

"ไม่นะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ ะะะะะะ"น้ำตาเอ่อนองออกมา แต่กายาสั่งให้หนี เดวิลทำได้เพียงวิ่งและปล่อยให้น้ำตายหยดไหลลงมาเรื่อยๆเท่านั้น

จบตอนที่3

ตอนจบ ศึกสุดท้าย บาโฟเมต ปะทะบุตร แกนเกอร์

ตูม !!! ครืน !!! ตัวปราสาทพังลง ร่างของฮันเตอร์หนุ่มเต็มไปด้วยสายน้ำภายในดวงตา การสูญเสียเพื่อนของเขาและบิดา แม้นเป็นวิญญาณไม่มีเนื้อหนัง แต่ก็มีคราตาย มิใช่เป็นอมตะ

"...ไม่มีเวลาร่ำให้แล้ว...บาโฟเมต แกต้องตายยยยย"สายตาแดงฉานของพรานหนุ่มกับสายน้ำตาที่ไหลริน ครอบคลุมไปทั่วบริเวณ ไร้ซึ่งเสียงสรรพสัตว์ใดๆ ร่างกายเคลื่อนไปยังพรอนเทร่า...

7/1/12 เวลา10.20น.ประตูทางทิศตะวันตก

"ฟู่ว ~~"สายลมแปรปรวนโดยรอบกายเดวิล สัตว์ป่ามอนสเตอร์ดุร้ายเพียงใดก็จำต้องถอยหร่าง สายตาอำมหิตส่อแววปีศาจ ระเหยกลิ่นไอมารไปทั่ว กายเขาเดินไปในเมืองพรอนเทร่าที่พังทลายเหลือเพียงซากปรักหักพั งอยู่เกลื่อนกลาด...

"จี๊ดดดดดด"เสียงแมลงทองร้องแสบหู กวนประสาทของเดวิลเหลือหลาย มือเดวิลไม่รอช้า ง้างคันธนูยิงไปยังร่างนั้นทันที ร่างนั้นกระโดดฉับพลัน อ้าปากพ่นลูกไฟออก รูปร่างกลมห่อหุ้มด้วยเปลวเพลงพุ่งไปยังเดวิลทันใด

"พลังไสยเวทย์ จงดูดพลังเวทย์ เพิ่มพลังแห่งวิญญา Arrow Drain Magic"ธนูเสียบทะลุลูกบอลไฟไป ไปยังร่างแมลงทองทันที แต่ดูเหมือนมันมันรู้ทันเดวิลอยู่แล้วปล่อยลูกไฟออกไปอีกลูกเผา ลูกธนูนั้นมลายสิ้น

"กรอด !!! ลูกธนูดูดซับพลังเวทย์ได้ครั้งเดียว รู้อยู่แล้วรึนั่น"เดวิลไม่รอช้า พุ่งกายไปที่แมลงทอง แมลงทองพ่นลูกไฟออกมา3ลูกพุ่งตรงไปสกัดเดวิล เดวิลกระโดดหลบ โกเด้นจิฟเห็นแบบนั้น จึงตั้งกำแพงไฟขึ้น แต่ไม่ทัน ธนูปักศีรษะของแมลงทองทะลุปักพื้นดินไม่หลุดไปเสียซะแล้ว ฤทธิ์เดชของกำแพงเพลิงจึงสิ้นลง

"ปัญญาแมลงทองอันน้อยนิด จงไปสงบซะเถิด Double Stafe"ลูกธนูถูกยิงไปอีก2ลูกร่างมันมิคงทนได้ สิ้นสลายไปทันใด...

จิตสังหารแรงกล้าโพยพุ่งมายังร่างของเดวิล สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เขาก้มหลบ และต้องกระโดดหลบอีกครั้งเพราะสิ่งนั้นพุ่งผ่านกลับมาต่ำกว่าดิ ม สายตาดั่งเหยี่ยวของนายพรานนามเดวิลมองเห็นเค้าร่างสิ่งที่ผ่าน ไปเหมือนดั่งเคียว ย้อนกลับไปหาผู้เป็นนาย เดวิลพุ่งกายไปใจกลางเมืองทันที

ใจกลางเมืองทุกสิ่งพังทลายหมดด้วยฝีมือแพะเฒ่า แต่มีหนึ่งเดียวที่ยังยืนหยัดคือน้ำพุกลางเมือง มิรู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ตอนนี้ ร่างของแพะเฒ่าอยู่ตรงหน้าเดวิลแล้ว

"เคียวข้าเร็วดั่งเสือชีต้า(เหอะๆ) แต่ดวงตาเจ้านี่ซิ **ส่องได้เร็วดั่งเหยี่ยวที่ถลาลมบนท้องฟ้า บุตรของแกนเกอร์ช่างวิเศษเสียจริง"แพะร่างยักษืที่ใครๆขนานนามว ่า บาโฟเมต กล่าวชมบุตรแกนเกอร์ซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า แต่สีหน้ามันยังโหดมิจางหาย..

"ฮึๆ ขอบคุณท่านราชันความมืดที่เอ่ยชม วาจาท่านข้าจะเก็บไว้ใต้ฝ่าเท้าข้าละกัน"เดวิลยิ้มมุมปากเล็กน้ อย สายตาปะทะกับร่างของแพะเฒ่า มันสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นแววตาสีแดงนั่น มันใช้เท้าเท้ากระทืบพื้นดังตึง ถึงกับแผ่นดินแทบทลาย

"กำแหงเสียจริงเจ้าพรานหนุ่ม วาจาเจ้า ข้าจะปลิดลงบัดนี้"บา4เมตชูเคียวควงไปมาตั้งท่าพร้อมสู้

"ถ้าอย่างนั้นมาดูกัน ใครจะปิดวาจาใครได้"เดวิลถือคันธนู ยิงลูกดอกออกไปก่อน บาโฟเมตใช้เคียวมันตัดจุดศูนย์กลางของธนู ขาด2ท่อน

"ย๊ากกกกกกกกกกกก"กายาร่างยักษ์ เปร่งคลื่นพลังสีดำออกมาเป็นออร่าล้อมรอบตัวไว้ เคียวถูกตวัด เกิดพลังดั่งคลื่นพุ่งไปยังเดวิล เดวิลก้มตัวลงหลบทำให้คลื่นนั้นผ่านพ้นไป โดนพื้นทลายออกเป็นเสี่ยงๆต่อหน้าต่อตาของเดวิล

"รุนแรงเสียจริง สมแล้วที่เป็นเจ้าแห่งความมืด"เดวิลคิดในมือยังยิงลูกธนูออกไปไ ม่หยุด แต่ก็โดนบาโฟเมตปัดได้ทุกครั้งไป

ร่างมหึมานั้นไม่รออะไรอีก ตวัดเคียวลงทันใด ฮันหนุ่มใช้ร่างที่ปราดเปรียวหลบเคียวอันยักษ์นั้น

"ตูม !!!"เสียงเคียวกระทบพื้นดังลั่น เกิดกลุ่มควันปกคลุมไปทั่ว เดวิลหันซ้ายหันขวาปล่อยลูกธนูออกไปแบบสุ่มเป้าหมาย และแล้วมีสายตาสีแดงในกลุ่มควัน ตวัดเคียวเฉี่ยวแขนขวาพรานหนุ่มไป

กลุ่มควันจางลง เผยร่างของแพะร่างยักษ์มีลูกธนูปักอยู่เต็มกาย โลหิตสีมืดไหลรินลงมาตามบาดแผลที่ถูกลูกธนู ตรงหน้ามัน เผยร่างเดวิลกุมบาดแผลที่แขนขวา แต่แววตายังส่องประกายบ่งบอกถึงการจะสู้ต่อ

"เก่งดีเหมือนกัน แต่ลูกธนูของเจ้าน่าจะไปเหลาให้คมกว่านี้นะ แฮ่ๆๆ"ครั้งนี้ต่างจากเดิมมันตวัดเคียวเกิดเปลวไฟลุกโชนขึ้น เดวิลก้มหลบ ยิงธนูสวนเข้าไป แพะเฒ่าปัดออก พร้อมกับสวนเคียวเข้าไปอีกครั้ง

เคียวใกล้ถึงร่างเดวิลทุกขณะ แตเขากลับมิหลบแม้นแต่นิดเดียว ตาของพรานหนุ่มหลับสนิด ปากงุบงิบท่องขาถาขึ้นมาบทหนึ่ง

"อาวุธที่ถูกหลอมด้วยเปลวเพลิความแค้นในโลกมืด จงสลายโดยพลังอำนาจในแสงสว่างเถิด Dark Weapon Broken Arrow"ลูกธนูของเดวิลถูกดีดออกจากคันธนูมีแสงออร่าสีทองล้อมรอบ เคียวขนาดยักษ์ปะทะศรสีทอง ปลายเคียวแตกเป็นเสี่ยงๆ ทลายสิ้นเหลือแต่ส่วนด้ามจับที่เป็นไม้เท่านั้น

"เคียวข้า แกนะแก มันไม่จบง่ายๆแน่ !!!"บาโฟเมตโยนเศษเคียวที่เหลือทิ้งไป รอบกายของมันล้อมรอบด้วยออร่าสีดำ ออ**ั้นกระจายออกอีก2ส่วนอยู่ข้างกายซ้ายขวาบาโฟเมต เผยเป็นร่างของแพะเฒ่าอีก2ตัวแต่กายาเป็นสีดำ ในมือพวกมันมิได้ถือเคียว เหมือนเป็นดั่งเงาของมันดีๆอีก2ตนนั่นเอง

เดวิลสะดุ้งเฮือกทันทีที่มันเผยตรงหน้า กาย1ตนแทบรับมิไหว แต่ตอนนี้เผยขึ้นมาดั่ง3ตน เหงื่อเดวิลเริ่มเผยขึ้นมาอีกทีละน้อย

"3รุมหนึ่ง เสียเปรียบแน่นอน มีแต่ตายสถานเดียว"เดวิลบ่นพึมพำกับตัวเอง ไม่นานนัก หมัด3หมัดถูกปล่อยลงมา เดวิลกระโดดตัวหลบ แต่เสียหลักไปสะดุดก้อนหินล้มลงเข้า

"เสร็จมัน"พรานหนุ่มหลับตาพร้อมรับชะตากำแต่...

"ตูม !!!"หมัดอีก3หมัดถูกปล่อยไปตรงนั้นเสียแล้ว แต่ไม่เผยร่างของมนุษย์เลย

"อะไรกัน"มันทั